Afgelopen donderdag liep ik na de lunch gezellig pratend terug met een mede cursist naar de zaal waar we training kregen en na 10 minuten kwamen de andere cursisten. Een van hen zei: “Nu staan jullie niet op de groepsfoto” en ik dacht hoe kan het dat jullie ons niet misten? Ik kreeg een naar gevoel in mijn maag en ik voelde me  onzichtbaar. Dat raakte een gevoelige snaar. Mijn hele leven worstel ik met onzekerheid en voer ik de bijbehorende strijd naar zelfverzekerdheid. Het was fijn om deze keer niet alleen ‘vergeten’ te zijn. Dat schepte een band en we hebben er nog even over gepraat naderhand.

Vrouwen die niet veel aandacht hebben gehad in hun jeugd en/of misschien de rest van hun leven, herkennen het gevoel van onzichtbaarheid en zullen me gelijk geven. We dragen dit litteken op ons lichaam en dat wordt soms weer opengehaald en we voelen ons weer het meisje van toen dat er enorm van baalt. Van de buitenkant zie je er niets meer van en we zijn het ook niet van plan. En toch overvalt het ons iedere keer en dat willen we natuurlijk niet meer. We voelen ons klein, onbelangrijk en niet geliefd en alles wat we willen is gezien worden alsjeblieft.

Wil jij jezelf leuk genoeg vinden zonder dat je daar een bevestiging van anderen voor nodig hebt? Unieki kan dat ook bij jou veranderen, zodat het vervelende gevoel snel weer wegebt. Lees mijn gratis e-book https://unieki.nl/gratis in 6 Unieki stappen bouwen aan jouw zelfvertrouwen.