Nicolette 

Over mij

Iedereen wordt zelfverzekerd geboren,
maar ik ben het gaandeweg verloren

Vijf jaar oud stapte ik door verhuizing halverwege het schooljaar de nieuwe kleuterklas in en dat werd geen goed begin, want door mijn klasgenootjes werd ik gepest, dus mijn schooltijd begon niet al te best. Mijn broertje kreeg door ziekte alle aandacht thuis en hij belandde ook een paar keer in het ziekenhuis. Mijn moeder had een goedlopende eigen zaak en mijn vader een prima baan en ik voelde me op de laatste plaats van het gezin staan. Weinig aandacht kreeg ik dus in die tijd en zijn de eerste zaadjes gepland voor mijn onzekerheid. Ik dacht dat het gebrek aan aandacht kwam, omdat ik dingen niet goed genoeg deed en daardoor voelde ik me nooit volmaakt en compleet. Ik durfde geen spreekbeurt te houden of iets in de kring te zeggen, want ik ging de lat steeds hoger leggen. Niets was goed genoeg naar mijn idee en dus ik was nooit tevree.  De Cito toets was het dieptepunt. De uitslag had bijna niet slechter gekund. Een test wees uit dat ik negatieve faalangst had en de impact van zoiets wordt onderschat. Door deze stempel, keek ik helemaal op tegen iedere drempel. Er werd helaas niets gedaan aan dit predicaat, met nog minder zelfvertrouwen als resultaat.

Mijn zelfvertrouwen kwijt in mijn puberteit

Als puber voelde ik me lelijk door enorme last van acné. Verder had ik een fietsenrek, kort haar, geen vrouwelijke vormen dus dit hielp mijn populariteit ook niet echt mee. Ik had weinig vriendinnen en geen vriend. Ik vond bijna dat ik het niet had verdiend. Ik deed nog meer mijn best om uit te stijgen boven de rest. Dit lukte me niet en ik voelde me niemands favoriet. Mijn moeder kreeg kanker, ik was 17. Ik nam het huishouden op me en dat was afzien. Thuis was het niet gezellig en ik dacht dat dit aan mij lag. Mijn onzekerheid zorgde ervoor dat ik de echte reden niet zag. Mijn ouders hadden het door de ziekte van mijn moeder zwaar en mijn broertje was door zijn pubertijd onuitstaanbaar. Dat jaar heb ik wel mijn diploma van de HAVO gekregen, maar dit voelde niet als een zegen. Ik moest altijd beter en meer en dat drukte de pret bij een mijlpaal steeds weer. Even ging het wat beter met mij. Een leuke vriendengroep, minder puistjes en langer haar maakte me populairder en dus blij. Ik kreeg zelfs voor de eerste keer verkering en daardoor kreeg ik ook een beetje waardering. Het voelde ook erg onwennig en ik had veel verdriet. Ik voelde me onzeker en ik was bang dat hij me daarom verliet. Helaas kreeg ik na een paar maanden ook nog eens de ziekte van Pfeiffer en viel ik in een zwart gat. Mijn vriendje liet me, waar ik al bang voor was, in de steek en vriendinnen kwamen niet langs, dus die vriendschap bleek fake. Heel eenzaam was ik in die tijd en de vermoeidheid overwinnen bleek een hele strijd.

1 + 1 = 2, maar ik telde niet mee

Na een aantal jaar had ik het eindelijk goed voor elkaar. Mijn HEAO diploma had ik op zak en ik kon bij meerdere bedrijven aan de bak. Ik woonde net samen met een lieve vriend en even later kreeg hij chemo toegediend. Zaadbalkanker was de diagnose, maar gelukkig wel met een positieve prognose. Hij was redelijk snel weer op de been, maar door zijn enorme toewijding aan zijn sport zagen we elkaar steeds minder en dit zorgde er uiteindelijk voor dat mijn verliefdheid verdween. De jaren daarna was ik weer heel onrustig en nooit tevreden. Ik leefde meer in het verleden dan in het heden. Ik job hopte van baan naar baan waardoor er gaandeweg een brede werkervaring is ontstaan. Bij een van de werkgevers vond ik een nieuwe vriend. Ik hoopte dat hij me happy zou maken, maar tijdens de relatie heb ik heel wat gegriend. Hij had moeite met het uiten van gevoel dus hij deed voornamelijk erg koel. Ik gaf uiteraard mezelf hiervan de schuld en werden mijn ogen vaak met tranen gevuld. Mijn moeder was inmiddels behoorlijk invalide van de vreselijke ziekte ms. Dat gaf me veel zorgen en ook stress. Ik wilde mijn ouders een lichtpuntje geven door te zorgen voor een nieuw leven. Helaas liep mijn zwangerschap uit op een bevalling in week 19, en dat is een wond in mijn hart sindsdien. Na een half jaar nog een miskraam er overheen. Daarna voelde ik me met mijn verdriet helemaal alleen. We woonden in een Vinex wijk, dus overal ooievaars op de ruiten. Ik wilde daardoor eigenlijk niet meer naar buiten. Ik ben toen bij een lieve psycholoog terecht gekomen. Zij heeft me goed geholpen en depressiviteit voorkomen. Mijn relatie stond enorm onder druk en na een jaar ging deze definitief stuk. We  verkochten ons huis net voor de crisis snel, dus daarin vond het geluk me wel.

Op avontuur of me blijven verstoppen achter een muur?

Weer alleen wonen beviel me goed. Eindelijk kreeg ik een beetje goede moed. Op een sportschool werd 5-wekelijks sporten helemaal mijn ding en vond ik een nieuwe vriendenkring. Ik ontdekte dat ik eindelijk ergens een passie voor voelde en snapte beter wat anderen bedoelde. Wat een fantastisch iets was dat. Beter dan ik ooit had gehad. Mijn zelfvertrouwen groeide waardoor ik een beetje opbloeide. Ik werd zelfs na een tijdje BodyPump instructeur en dat gaf me een beter humeur. In de belangstelling staan beviel me wel en had ik afleiding van de kommer en kwel. Met mijn moeder ging het steeds slechter, maar het bleek een echte vechter.

 Tijdens een vakantie alleen op Bali  ging ik net als Elisabeth Gilbert uit het boek naar mijn eigen identiteit op zoek. Ik vond het niet en had vooral veel verdriet. Om de ziekte van mijn moeder en alle andere tegenslagen en ik telde ze af de dagen, want thuis kon ik me weer op mijn werk en het sporten storten. Mijn moeder overleed korte tijd daarna en dat was uiteraard een drama. Ook viel er een last van mijn schouder al verloor ik 1 ouder.

Dat is de clou, ik nam mezelf overal mee naar toe

Mijn vader vond al snel een nieuwe liefde via internet en ik voelde me een beetje aan de kant gezet. Ik hoefde voor niemand meer te zorgen. Alleen mijn eigen geluk te waarborgen. Maar wat was mijn geluk vroeg ik me af en al die vrijheid voelde bijna als een straf. Ik miste mijn moeder best een boel en de wisseling van een baan pakte niet uit als gehoopt en gaf me een vervelend gevoel. Qua werk veranderde ik dus van plan en ging ik daten met een lieve rustige man. Ik liet hem me troosten van het intense verdriet, maar ik toonde niet alles want ik was bang dat hij me dan verliet. Ik verstopte dus het grootste deel en bouwde er steen voor steen een muur omheen. Mijn passie voor het sporten begon steeds meer in te storten. Ik zegde mijn huur op en ging samenwonen in een klein dorp een eind verderop. Nog even bleef ik heen en weer reizen voor het lesgeven, maar ik was niet meer zo door passie gedreven. Door de afstand verwaterde ook de meeste vriendschappen. Ik dacht: Je kunt daar ver weg aan de herinneringen van mijn nare verleden ontsnappen. Toch kwam ik na de verhuizing niet echt tot rust. Ik verdiepte me in voedingsstoffen, hormonen en gezond eten werd een must. Mijn perfectionisme kwam weer boven en daardoor liet ik me van mijn relaxtheid beroven. Van uit eten gaan kon ik niet meer echt genieten en op mijn werk liet ik alle traktaties schieten. Aan het dorpse en verre afstand van familie/vrienden/werk ging ik me irriteren en wennen aan filerijden kon ik niet leren. Het huis zette we dus te koop en na een half jaar kwam het tot een verkoop.

Wanneer kon ik ontspannen en de stress uit mijn leven verbannen?

Weer terug naar mijn oude vertrouwde omgeving zorgde ervoor dat het wat beter met me ging. Op het werk beet ik me vast in een groot project. Het ging voorspoedig en overwon tegenslagen dus ik hoopte op respect. Die kreeg ik niet echt, dus ik voelde me wederom slecht. Ik ging nog beter mijn best doen, langere dagen maken en nog harder werken. Dat zou mijn leidinggevende vast wel merken. Niets was minder waar en ik was de sigaar. Ik voelde me niet goed genoeg. Thuis kreeg ik commentaar omdat ik me ongezellig gedroeg. Vooral rond de maandelijkse cyclus zag ik nergens een plus. Ik wilde wel veranderen, maar ik werd tegen gehouden door de mening van anderen. Ik kon toch niet zomaar mijn baan opzeggen en het bijltje erbij neer leggen? Ook had ik geen idee wat ik dan wilde gaan doen. Ik moest toch maar daar blijven werken tot aan mijn pensioen. Ik zat wederom tegen overspannenheid aan en daar moest echt iets aan worden gedaan. Ik deed wat online cursussen en las boeken, maar dat hielp niet echt, dus ik zei tegen mezelf: Je moet de oplossing ergens anders zoeken. Straks ben je bejaard en heb je nooit echt van je leven genoten en dat was het moment dat ik het heb besloten. Ik ging op zoek naar de reden van mijn bestaan, zodat ik eindelijk mijn vleugels uit kon slaan.

Mijn uitbraak in de maak

Ik ben naar een coach gestapt en daar ben ik van opgeknapt. Ze leerde me contact te maken met mijn gevoel en grenzen te stellen en dat scheelde een heleboel. Ze leerde me mediteren en werd steeds meer zen. Zij vertelde me ook dat ik  een Hoog Sensitief Persoon (HSP) ben. Ik las daarover boeken en eindelijk wist ik wat de oorzaak van het anders voelen was en waar ik de oplossing in kon zoeken. Ik brak steen voor steen mijn muur die ik om mijn emoties had gebouwd af. Wat me tijdelijk veel tranen op mijn wangen gaf. Ze zei heel terecht als je niet bij je gevoel kun komen, kun je je ook niet blij voelen op de weg naar je dromen. Een andere coach heeft me het inzicht gegeven waarom ik al die zware beproevingen heb moeten doorstaan en door haar vond ik de reden van mijn bestaan.

Ik wist zeker dat gelukkig zijn me vanaf dat moment ging lukken en ik ontdekte dat ik door middel van dichten mijn gevoelens goed kan uitdrukken. Ook in tekenen ontdekte ik nog een creatieve kant van mezelf die ik niet kende. Ik had er alle vertrouwen in: Er kwam een einde aan alle ellende. Begin 2018 heb ik mijn bedrijf Unieki bij de Kamer van Koophandel ingeschreven, want na het voordragen van een gedicht over mijn beproevingen en mijn bevrijding ten overstaan van 150 vrouwen wist ik precies wat ik wil doen met de rest van mijn leven. Ik hoorde namelijk van zoveel vrouwen uit de zaal dat ze zich herkenden in mijn verhaal. Dat ze de stap niet durven te zetten, omdat beren de weg naar een gelukkig leven beletten. Ik startte met een NLP coachingsopleiding die zorgt voor een effectieve en professionele begeleiding. Hiermee kan ik de missie van Unieki waarmaken: vrouwen helpen aan zelfvertrouwen, zodat ze stoppen met luisteren naar anderen en hun wereld veranderen.

Stop met luisteren naar anderen en durf jezelf te veranderen

Wil je nu echt gaan voor jouw toekomstdromen en je hart met liefde laten overstromen? Lukt het jou niet om een gelukkig leven te leiden en blijf je hangen in oude gewoontes en vroegere tijden? Durf jij te veranderen en wil je stoppen met luisteren naar de mening van anderen? Laat me je helpen en je met inzichten  en inspiratie overstelpen. De door mij ontwikkelde Unieki methode helpt zeker weten en ik laat je de bezwaren vergeten. Mail me en ik reserveer een agendaplek voor een gratis 1-op-1 gesprek.

Durf 100% jezelf te zijn.

 Je wilt dolgraag, maar je vindt het nog wel spannend en je hebt wat vragen. Vul je gegevens in en ik bel je z.s.m. Dan vertel ik je meer.
Tot snel. 

15 + 2 =

Ontdek jouw unieke IK en verander jouw wereld!