Op het delen van een video na was ik 9 maanden met Unieki onzichtbaar. Iedere keer dacht ik, dit plaats ik, maar dan bedacht mijn innerlijke stem weer een bezwaar. Meestal vond ze de tekst niet goed genoeg en anders dat de illustratie nergens op sloeg. De spirit van zichtbaarheid was even kwijt.
 
Zichtbaar zijn was een thema in mijn leven, omdat er gevaren aan kleven. Dit heeft mijn innerlijke stem zo bedacht, want als kleuter werd ik gepest op school en was onzichtbaar zijn wat mij zou verlossen van negatieve aandacht. Immers als je niet opvalt dan is de kans veel kleiner dat een pester je dag vergalt.
 
Toen mijn broertje vroeger veel ziek was kwam de onzichtbaarheid ook van pas. En later in mijn puberteit toen mijn moeder kanker kreeg zorgde mijn innerlijke stem ervoor dat mijn aandachtvragerij zweeg. Mijn ouders hadden al genoeg zorgen aan hun hoofd, dus mijn opvallendheid werd gedoofd.
 
Als geboren introvert was het ook wel fijn als de weg naar aandacht werd versperd. Dan hoefde ik op een verjaardag niet in het middelpunt te staan en kon ik onopvallend naar mijn kamer gaan. De tactiek werkte, dus logisch dat het mijn innerlijke stem sterkte. Op momenten dat ze bang was om zichtbaar te worden, kwam ze aanzetten met stop borden.
 
Mijn innerlijke stem hield me liever klein en dat terwijl ik met Unieki juist zichtbaar wilde zijn. Er was nog werk aan de winkel dus en dat bleek best een flinke klus. Met veel geduld en liefde is het gelukt en gaat ze niet meer zo snel onder de angst van zichtbaar zijn gebukt.
 
Na 9 maanden zwangerschap is mijn eerste hartsgerijm geboren en je gaat vanaf nu weer regelmatig iets van Unieki lezen en/of horen.