Mijn leven verliep over het algemeen heel voorspelbaar en redelijk onzichtbaar. Ik deed dingen zoals ze horen want stel je voor dat ik anderen zou storen. Ik durfde echt niet buiten de lijntjes te kleuren, want straks zou iemand me bekeuren. Ik hoopte op waardering die ik zo graag wilde krijgen, maar de anderen bleven meestal zwijgen. Hoe kon ik genoegen nemen met minder dan een 10 en mezelf dan toch als topper zien?

Wij perfectionisten willen alles zo graag goed doen, zodat we aan alle hoge eisen voldoen. Wat we vergeten is dat we zelf de lat zo hoog leggen en onszelf de vreugde in ons leven ontzeggen. ‘Niemand is perfect’ is echt waar en dat raakt misschien een gevoelige snaar. Iedereen heeft nu eenmaal een andere perceptie van de wereld, dus wat voor jou ideaal is, voelt voor iemand anders als ergernis. Leg je dus neer bij dat goed, goed genoeg is en bevrijd jezelf uit de gevangenis.

Heb jij jezelf ook gevangen gezet en is het perfectie wat je van een gelukkig leven belet? Natuurlijk hoef je dan niet van jouw leven een chaos te maken en van alles te verzaken. Er is een tussenweg die voor jou goed voelt en waar deze post op doelt. Sta eens stil of je bijvoorbeeld in het huishouden een 10 wilt ontvangen of dat het eigenlijk niet zo erg is dat er af en toe wat stofdraden hangen? Wat ik je wil meegeven is: Bedenk goed wat je met je kostbare tijd doet.