‘Toevallig’ zag ik vanmorgen 9 zwanen vliegen toen ik de honden uit liet. Ik zeg toevallig, want ik was halverwege onderstaand gedicht en het is best bijzonder in de stad dat je vliegende zwanen ziet.

Ik wil iets met je delen, omdat het volgens mij betrekking heeft op zo velen. Van het verhaal – Het lelijke jonge eendje – stromen de tranen nog steeds over mijn wangen, want ik zat lange tijd ook door mijn pestverleden gevangen. Ik kon eigenlijk alleen maar negatief denken en bleef mezelf daardoor krenken. Ik wilde dit wel veranderen, maar ik liet me tegengehouden door de gedachten aan anderen. Die zouden me vast uitlachen en het belachelijk vinden wat ik ging doen. Ik vond mezelf doorgaans een hele grote oen. Volgens mijn gedachten was ik nooit goed genoeg waardoor ik al mijn dromen keer op keer aan stukken sloeg. Mijn hart gaf me niets meer door, want dat werd toch overstemd door mijn negatieve breinkoor.

Gelukkig hebben lieve mensen op mijn pad ervoor gezorgd dat ik stapje voor stapje ben gaan groeien en zij hebben er voor gezorgd dat ik ben gaan bloeien. Dit ging uiteraard (en nog steeds) met vallen en opstaan, maar ik zie sinds kort in de spiegel wel die hele mooie zwaan. Ik geloof in mezelf en ik ga voor mijn eigen toekomstdromen waarvan ik zeker weet dat ze uit gaan komen.

Geniet van deze mooie lentedag met een brede lach.

Lieve groeten,
Nicolette

#zelfliefde #dankbaarheid, #lente #zelfvertrouwen