Ik sprak Mandy voor een kennismakingsgesprek afgelopen week en ik herkende mezelf, omdat haar huidige situatie op die van mij van vier jaar geleden leek.

Ik zat toen midden in een groot project op mijn werk. Ik had er zin in en voelde me fit en sterk. We kregen in die periode ook de sleutel van ons nieuwe (klus)huis. Ik zat vaak tot laat achter de laptop en/of coördineerde de klussers, het was het verre van rustig en ontspannen thuis. De werkdruk en hectiek zorgde voor meer energie en scherpheid. Nog geen vuiltje aan de lucht door mijn enorme vlijt. Steeds een beetje meer werk kwam er bij dat ging best goed met de adrenaline aan mijn zij.

Na een paar maanden kwam mijn lichaam wel in opstand. Het water in de denkbeeldige emmer naderde de rand. Gelukkig was het project huis bijna ten einde wat het waterpeil enigszins verkleinde. Op het werk zat de werkdruk wel in een piek en toen werd ik een beetje ziek. Verkouden, niet lekker in mijn vel. Je kent het vast wel. Ook nog wat pijn in mijn nek en onderrug. Er moest verandering komen, want ik wilde mijn gezondheid terug. Alleen waren er nog zoveel to do’s op de lijst en mijn aanwezigheid was daarbij vereist. Gewoon nog eventjes volhouden en doorgaan. Daarna kon ik relaxen en stilstaan. Zelf had ik eigenlijk niet in de gaten dat het zo slecht met me ging en dat een burn-out in de lucht hing. Niemand heeft me hier ook op gewezen. Ik had ook vast niet geluisterd, want ik laat me niet zo snel de les lezen.

Ik heb gelukkig net voor de rand weten te voorkomen dat mijn vitaliteit me volledig werd ontnomen. Ik had mega roofbouw op mijn lichaam gepleegd en dat had de meeste voorraden volledig geleegd. Ik heb deze weer opgebouwd en mezelf vol met gezond voedsel en vitamines gestouwd. Daarnaast zorgde ik voor meer ontspanning en rust. Minder uren per week werken waren ook echt een must. Dit was nog best een ding om hieraan toe te geven, want het voelde een beetje als opgeven. Langzaam maar zeker kroop ik uit de negatieve spiraal en voelde ik me na een tijd weer fit en vitaal.

Ik nam me toen voor dat dit me nooit meer zou gebeuren en dat ik mezelf eerder uit zo’n situatie weg zou sleuren. Mijn grenzen heb ik heel helder in het vizier en ik bewaak ook de balans tussen werken, ontspanning en plezier. Mandy gaat komende week beginnen met het Unieki traject waarin ze naast vele andere dingen ook haar grenzen in ontdekt.

Tip van vandaag: bekijk in jouw emmer het waterpeil, waar de kraan zich bevindt en ga eventueel op zoek naar een dweil.

Zomaar een idee. Have a happy day.