In mijn leven zag ik heel wat BEREN op de weg. Als ik dromen had stopte ik ze weg, die hadden pech. Lange tijd had ik er vrede mee en hoefde het van mij ook niet persé. Tot ik ging nadenken waarom ik me zo ongelukkig en lusteloos voelde en ik iedere nacht zo woelde. Ik kwam erachter dat ik al die tijd had geleefd op een automatische piloot. Doen wat ik dacht te moeten doen, wat anderen verwachten, zonder risico, wat was ik een idioot. 

De meeste vrouwen worden opgevoed met de opdracht om voor anderen te zorgen. En niet nadenken over onze dromen voor morgen. We blijven doen wat we denken te moeten. En we hebben eigenlijk geen idee waarom we zo boeten. Waarom we niet onze dromen mogen waarmaken. En we deze niet uitschreeuwen van de daken. We zien overal beren en ontwijken gevaar. We bedenken bij alle nieuwe dingen een MAAR. Wat nu als we besluiten om wel onze eigen toekomst te creëren en ze weg te schoppen die beren?

Voel jij ook dat iets je tegenhoudt en je niet aan je eigen toekomstdromen bouwt? Je gewoon doet waar je eigenlijk helemaal niet blij van wordt en je kunt wachten op het moment dat je instort? Stel nu eens je wint een miljoen. Weet jij wat je daarmee wilt doen? Zou je dan blijven werken voor dezelfde baas? Of neem je ontslag en ga je er vandoor als een haas? Heb je een idee waar je het geld verder aan uit zou geven? Of weet je eigenlijk niet wat je zou willen beleven? Denk daar eens over na, schop die beren weg en GA.