Ik voelde me voorheen alleen fijn als ik alles onder controle had, zoals altijd een opgeruimd schoon huis en de droge was hing niet lang aan de lijn. Gingen er zaken in mijn ogen verkeerd dan raakte ik in paniek of werd ik geïrriteerd. Ook voelde ik een sterke drang om altijd alles zelf te doen, want niemand anders kon immers aan mijn strenge eisen voldoen. Deze verplichting ervoer ik steeds meer als last, dus waarom hield ik me daar zo aan vast? 

Wij vrouwen houden van organiseren en dat is wat we van huis uit leren. Zorgen dat alles op rolletjes loopt, dus onze mouwen zijn altijd opgestroopt. Onze omgeving raakt hier aan gewend en is dus al snel verwend. Wij vragen niet om hulp en gaan door, want opgeven komt in ons handboek niet voor. We vergeten om te genieten van het leven, omdat we alle plezier aan anderen geven. Je kunt wachten op het moment dat de boog te lang gespannen staat met bijvoorbeeld een burnout als resultaat.

Ga jij door tot je er bij neervalt en ziekte je leven verknalt? Of weet je op tijd gas terug te nemen en jouw plezier in het leven te claimen? Wat houd je tegen om stappen te zetten? Laat je je door de mening van anderen beletten? Of is het iets anders waarom je de touwtjes niet los kunt laten? Terwijl je weet dat rust en ontspanning zouden baten. Unieki kan je helpen met deze stap en bied je snel beterschap. Kies je voor jouw eigen geluk of maak je je leven liever stuk?